|
بسم الله الرحمن الرحیم ۱ شعر ارادت به امام حسين (عليه السلام):
در شب و روز دوم روضۀ ورود به کربلا و حر بن رياحي خوانده مي شود. اما بهتراست که در شب دوم ورود به کربلا خوانده شود و در روز دوم روضۀ حُر خوانده شود. ۲ روضۀ اول: فرمود نام اين سرزمين چيست؟ يکي گفت قاضريه فرمود آيا نام ديگري دارد گفتند: آري نينوا فرمود: نام ديگري دارد گفتند: بلي کربلا حضرت تا نام کربلا را شنيد فرمود:
ـ اين جا قربان گاه ماست. علي اکبر و علي اصغرم را همين جا مي کشند.
۳ـ روضۀ حرّ: وقتي کاروان حسين (عليه السلام) وارد سرزمين کربلا شد؛ او بود که مانع پيشروي کاروان گشت. امام فرمود: اي حرّ اگر به گذاري به جايي مي رويم که ما را نشناسند. عرض کرد نمي گذارم. امام (عليه السلام) چند بار ديگر همان جمله را تکرار کرد و او گفت: نمي گذارم ناگهان امام (عليه السلام) ناراحت شد و فرمود: مادرت به عزايت بنشيند. حرّ بن يزيد رياحي چون اين جمله را شنيد سرش را پايين انداخت، بعد از لحظه اي گفت: چه کنم که مادر شما فاطمه است. سرانجام روز عاشورا، او به بهانۀ آب دادن اسبش لشگر را دور زد وقتي مطمئن شد اوضاع آرام است دستور داد دستش را با طنابي بستند و با پاي برهنه به حضور امام (عليه السلام) آمد. با دنيايي از شرمساري و ندامت عرض کرد: آيا توبۀ گنه کاري چون مرا مي پذيري؟ حضرت فرمود آري.
با شنيدن جواب مثبت از امام (عليه السلام) اذن ميدان گرفت و حرکت کرد. تيراندازان لشگر عمرسعد او را تيرباران کردند و او به درجه رفيع شهادت نائل آمد. در همان لحظه بود که عمرسعد تيري در کمان نهاد و به طرف خيام حرم پرتاب نمود وگفت: شاهد باشيد که من اول کسي بودم که به سوي لشگر حسين (عليه السلام) تيراندازي کردم
+ نوشته شده در جمعه چهارم اردیبهشت ۱۳۸۸ساعت 1:12 توسط کمک یا صاحب الزمان تا ظهور رجعت و شهادت
|
|
درباره وبلاگ 
|
